Ένα μικρό ποίημα ενός γονιού ή δασκάλου προς ένα παιδί που θέλει να μάθει να πετά με τα δικά του φτερά.....Ξένια Ψαρρού.
Ένα παιδί χτυπά τα νεογέννητα
φτερά του
Θέλει να πετάξει μα είναι
μικρό ακόμα.
Του λέω, « Έλα να σε μάθω να
πετάς»
Το παίρνω αγκαλιά και πετάμε με τα δικά μου φτερά
Το κρατώ σφιχτά για να μη
πέσει
Το πηγαίνω στη ζωή και του
δείχνω τα βουνά και τις θάλασσες
Τους ανθρώπους και τα ζώα
Μου λέει τότε: « Πότε θα μάθω
να πετάω κι εγώ;»
Του λέω: « Έχεις χρόνο. Όταν
μεγαλώσεις»
Μεγαλώνει
Συνεχίζω να το κρατώ σφιχτά
Μεγαλώνει κι άλλο
Δυσκολεύομαι να το κουβαλώ
αλλά συνεχίζω να του δείχνω
Τη ζωή που ήξερα
Μεγαλώνει πολύ
Το κατεβάζω στη γη
Του λέω : « Πέτα τώρα»
Χτυπά τα νεογέννητα φτερά του
Φτερουγίζει. Πέφτει
Φτερουγίζει. Πέφτει
Ματωμένο γυρνά και μου λέει:
« Δάνεισέ μου τα φτερά σου
για να πετάξω στη ζωή που δεν έζησα…»
Το σφίγγω στην αγκαλιά μου
και το αφήνω
Να φτερουγίζει
Να πέφτει
Να ματώνει.
Ξένια Ψαρού